بی شک هنر تئاتر یکی از عواملی است که می تواند برای ترویج هر فرهنگ مفید باشد. شاید دایره حامیان تئاتر به اندازه سینما گسترده نباشد اما مزیت تئاتر بر سینما، پر و پاقرص بودن حامیانش در این عرصه است.
تئاتر حامیان خود را دارد و می تواند هر فرهنگی را ترویج دهد. فرهنگ انقلاب یا فرهنگ غرب، خاصیت اجرای زنده در تئاتر، هویت بخشی و ارتباط با مخاطب را بیشتر از هر هنر دیگری تقویت می کند و از این رو می توان تاثیرات تئاتر را بسیار بیشتر از سینمای امروز قلمداد کرد.
سلطه روشنفکران بر هنر تئاتر
اما نکته قابل تامل در این بین، عدم نگاه مثبت از سوی مدیران فرهنگی به تئاتر برای ترویج فرهنگ انقلاب اسلامی است. این در حالی است که اکثرا در سطح جامعه گفته می شود تئاتر برای قشر خاصی است و اگر می خواهی به تماشای آن بنشینی باید قید یکسری از خطوط قرمز را بزنی! به همین راحتی!
اما براستی چرا تئاتر انقلاب تا این حد مظلوم و غریب شده است؟ هر چند این مظلومیت در یک نگاه کلان است وگرنه تاریخچه تئاتر پر است از نمایش هایی که مخاطب را با روزهای دفاع مقدس و ایام انقلاب همراه می کند اما براستی این همه ظرفیت جبهه فرهنگی انقلاب در استفاده از بستر مناسبی چون تئاتر است؟
در روزهایی که حواشی سینما حرف اول اخبار هنری را می زند، غفلت از تئاتر باعث شده است که عده ای روشنفکر مآب این هنر را از آنِ خود بدانند و حتی با ترویج این عقیده در سطح جامعه، اجازه ورود طیف انقلابی را به این عرصه ندهند.
البته بی توجهی مدیران فرهنگی نیز در این مسیر بی تاثیر نبوده است. مدیرانی که هیچگاه خطوط قرمز شرعی و عرفی را به اهالی تئاتر گوشزد نکرده اند امروز فضای سالن های تئاتر را در جایگاهی قرار داده است که زمینه قهر خانواده های مذهبی با هنر تئاتر فراهم کند.
شاید بیاغراق باشد اگر بگوییم جمهوری اسلامی ایران تنها کشوری در جهان است که افرادی در حین اقدام به عملی به صورت کاملا آشکار و بدون هرگونه مزاحمتی، مدعی شدیدترین محدودیتها برای انجام آن عمل از سوی حکومت میشوند؛ اقداماتی که هم در شرع و هم در قانون کاملا محکوم هستند اما براحتی توسط برخی مدعیان انجام میگیرند و جالب آنکه فریاد «وا آزادی« آنها هم گوش فلک را پر کرده است.
این روزها تئاتر انقلاب در حالی در غربت به سر می برد که مدعیان روشنفکری سکوی تئاتر را بهترین امکان برای عدول از خطوط قرمز می دانند. نگاهی گذرا به تصاویر منتشره از صحنه های تئاتر براحتی این ادعا را روشن می کند که طیف عمده اهالی تئاتر عملا هیچ خطوط قرمزی بر روی صحنه ندارند و وزارت ارشاد و مدیران فرهنگی نیز هیچگاه نکگران این وضعیت نشده اند!
